ค้นหา "*บุญ*" ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 41 รายการ

(สำ) เมื่อมีบุญ อำนาจวาสนาก็มาเอง, บุญมาวาสนาช่วย ก็ว่า.

[บุนยะ-, บุน-] น. กองบุญ.

[บุนยะ-] น. ความสำเร็จด้วยบุญ.

ว. มีฐานันดรศักดิ์สูงและอำนาจวาสนายิ่งใหญ่ เช่น น้อยหรือนางบุญหนักศักดิ์ใหญ่. (สังข์ทอง).

[บุดบุนทำ] (กฎ) น. บุตรของผู้อื่นที่บุคคลได้จดทะเบียนรับเป็นบุตรของตน.

น. ร่มบุญ, ส่วนบุญที่ปกป้องคุ้มครองอยู่.

น. ผู้อวดคุณวิเศษว่ามีฤทธิ์ทำได้ต่าง ๆ อย่างผีสางเทวดาให้คนหลงเชื่อ.

(กฎ) น. ผู้ที่ได้จดทะเบียนรับบุตรของบุคคลอื่นมาเป็นบุตรของตน.

น. ลูกของคนอื่นที่เอามาเลี้ยงเป็นลูกของตัว.

ว. เหมาะแก่ที่มีบุญ.

น. ส่วนที่เป็นบุญกุศล เช่น แผ่ส่วนบุญ เปรตขอส่วนบุญ.

ก. หมดบุญ, ตาย, เช่น เขาเป็นลูกกำพร้า พ่อแม่สิ้นบุญไปหลายปีแล้ว.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ