ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ขะเหฺย่ง] ก. ยืนด้วยปลายเท้า, พยุงตัวให้สูงขึ้น.
(สำ) น. คนที่ประพฤติตัวไม่สมศักดิ์ศรีของความเป็นคน.
ว. ประจำตัว ไปไหนไปด้วยกัน เช่น ม้าคู่ชีพ ดาบคู่ชีพ.
ก. หาประโยชน์ใส่ตัว, กอบโกยมาเป็นของตนเมื่อมีโอกาส.
ว. เอาแต่ใจตัว ไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น.
ก. ตีตัวออกหาก, ไม่คบหาสมาคมด้วยเหมือนเดิม.
ก. แยกตัวออกจากพวกด้วยการกระทำหรือด้วยความคิด.
ก. ถอยหลังพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบทันที, หลบอย่างมีชั้นเชิง.
ก. ปล่อยไพ่ตัวที่ไม่ต้องการให้แก่มือล่าง.
น. เครื่องบังตัวป้องกันอาวุธของโบราณชนิดหนึ่ง.
[เทหะ-] น. ตัว. (ป., ส. เทห ว่า ร่างกาย).
น. ชะมด เช่น มฤคนาภี ว่า ตัวชะมด. (ป., ส.).