ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[เหฺม่ง] ว. ใส, เป็นมัน.
น. ส่วนที่ป่องออก เช่น กระพุ้งแก้ม กระพุ้งก้น.
ว. ที่ยุบเป็นรอยลึกลงไป เช่น แก้มบุ๋ม.
ว. ลักษณะที่ยื่นพองออกมา เช่น แก้มเป็นพวง.
น. รอยเล็ก ๆ ที่บุ๋มลงไปที่แก้ม.
ว. มีลักษณะมัว ไม่ใส ไม่ชัดเจน.
[กะโบน] น. แก้ม. (ป. กโปล).
น. ชายผมข้างหูที่ระลงมาที่แก้ม.
น. รูปหน้าที่มีกระดูกสันแก้มสูง.
(สำ) แม้จะไม่พอใจก็ยังแสดงสีหน้ายิ้มแย้ม.
[ขะหฺมับ] น. ส่วนที่อยู่หางคิ้วเหนือกระดูกแก้มทั้ง ๒ ข้าง.
น. แร่เขี้ยวหนุมาน สีขาวใสหรือมัว.