ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ยืมสิ่งของบางอย่างที่พอหยิบได้.
ก. ออกเสียงไล่ให้หนีไป.
(ปาก) ก. ไล่ให้หนีไป.
ก. ไม่เอาใจใส่ดูแล, พรากหนีไป.
[ปะลาด] ก. หนีไป. (ป.).
ว. ซัดเซไป, โซเซไป, หนีซุกซ่อนไป.
ก. หลีกหนีไปไม่ยอมให้พบหน้า.
(สำ) ก. หนีจากที่ที่มีความเดือดร้อนมาอาศัยอยู่ในที่ที่มีความสงบสุข.
ว. อาการที่กลัว ตกใจ หรือรีบร้อนเป็นต้นจนทำอะไรไม่ถูก เช่น ไฟไหม้ข้างบ้านเขาวิ่งหนีไฟลนลานเลยไม่ได้หยิบอะไรมา.
ก. ตวาดให้หนีไป, ร้องให้ตกใจหนีไป, ไล่ส่งไป, โบราณเขียนเป็น กระเพลิด ก็มี.
ว. อาการที่หลบหนีอย่างรีบร้อนโดยไม่หยุดยั้ง เช่น ผู้ร้ายหนีตำรวจหัวซุกหัวซุน.
ก. หลีกหนีภัย, หลบหนีภัย, เช่น ลี้ภัยการเมือง ลี้ภัยสงคราม.