ค้นเจอ 277 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "วัง, พระราชวัง"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

วังหน้า

น. วังซึ่งเป็นที่ประทับของพระมหาอุปราช เรียกในราชการว่า พระราชวังบวรสถานมงคล ตั้งอยู่ด้านหน้าพระราชวังหลวงหรือพระบรมมหาราชวัง มีมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา, ในรัชกาลที่ ๔ ทรงบัญญัติให้เรียกว่า พระบวรราชวัง, ปัจจุบันเรียกพระราชวงศ์ฝ่ายนี้ว่า ฝ่ายวังหน้า.

ทนายเรือน

(โบ) น. พนักงานฝ่ายในมีหน้าที่ติดต่อกับสถานที่ต่าง ๆ ในพระราชวัง.

บัณฑูร

[บันทูน] (ราชา) น. คำสั่ง, คำสั่งกรมพระราชวังบวร.

วังหลวง

น. วังซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้าแผ่นดิน, ในรัชกาลที่ ๔ ทรงบัญญัติให้เรียกว่า พระบรมมหาราชวัง.

ทรัพย์สินส่วนสาธารณสมบัติของแผ่นดิน

(กฎ) น. ทรัพย์สินในพระมหากษัตริย์ ซึ่งใช้เพื่อประโยชน์ของแผ่นดินโดยเฉพาะ เป็นต้นว่า พระราชวัง.

ทิม

น. ศาลาแถวหรือห้องแถวสำหรับเป็นที่พักหรือไว้ของในพระราชวัง เช่น ทิมตำรวจ ทิมกลอง.

นิเวศ

[นิเวด] (แบบ) น. ที่อยู่, บ้าน, วัง. (ส.; ป. นิเวสน).

บุระ

น. ป้อม, หอ, วัง, เมือง. (ป. ปุร).

ปะเสหรันอากง

[-หฺรันอากง] น. วังลูกหลวง. (ช.).

นิเวศ-

[นิเวดสะ-] (แบบ) น. ที่อยู่, บ้าน, วัง. (ส.; ป. นิเวสน).

นิเวศน์

[นิเวด] (แบบ) น. ที่อยู่, บ้าน, วัง. (ส.; ป. นิเวสน).

เดิม

ว. แรก เช่น แต่เดิม, เก่า เช่น บ้านเดิม พระราชวังเดิม, ก่อน เช่น เหมือนเดิม. (ข. เฎีม ว่า ต้น).


 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ