ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
พยัญชนะตัวที่ ๓๗ เป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นพยัญชนะต้น เช่น วัน วา ใช้ควบกล้ำกับพยัญชนะตัวอื่นบางตัว เช่น กว่า ความ และใช้เป็นตัวสะกดในแม่เกอว เช่น กล่าว นิ้ว.
ว. แก่ครํ่าคร่า, ชำรุด. (แผลงมาจาก เชียร).
ว. แก่ครํ่าคร่า, ชำรุด. (แผลงมาจาก ชีระ).
ว. เสื่อมไปเพราะร่วงโรย ครํ่าคร่า หรือตรากตรำเกินไป.
เต็มที่
ว.
อิ่มแปล้ หนักแปล้
เกินไปไหม ในแบบน่ารัก
ว
แบบนี้มันเกินปุยมุ้ย
อ่านว่า เกิน-ปุย-มุ้ย
เรียกผู้หญิงที่มีฐานะดี รวย และไม่ใช่คนบ้า
ไอ้บ้าเอ๊ย! เธอสวยยังงี้มีแฟนรึยัง
อ่านว่า ไอ้-บ้า-เอ๊ย
ถามในลักษณะประชดประชันหรือเพื่อความมั่นใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นว่าเป็นแบบนั้นจริง ๆ หรือไม่ มาจาก [[งานไม่ใหญ่แน่นะวิ]]
- เรื่องง่าย ๆ แน่นะวิ? - งานไม่เยอะแน่นะวิ? - เอาจริง ๆ แน่นะวิ?
อ่านว่า แน่-นะ-วิ
แบนราบ
หวีผมแปล้
เพียบ
เตี้ยลง
[องคะ-] น. ส่วนของร่างกาย, อวัยวะ, ตัว (ราชาศัพท์ใช้สำหรับพระมหากษัตริย์ พระบรมราชินี และพระบรมวงศ์ชั้นสูงที่ทรงได้รับพระราชทานฉัตร ๗ ชั้น ใช้ว่า พระองค์ เช่น แต่งพระองค์); ส่วนย่อยที่เป็นองค์ประกอบ เช่น มรรคมีองค์ ๘; ในราชาศัพท์ใช้เป็นลักษณนามเรียกอวัยวะหรือสิ่งของ หรือคำพูด เป็นต้น ของกษัตริย์หรือเจ้านาย เช่น พระทนต์ ๑ องค์ (ฟัน ๑ ซี่) พระศรี ๑ องค์ (หมาก ๑ คำ) พระที่นั่ง ๑ องค์ พระบรมราโชวาท ๒ องค์; ลักษณนามใช้เรียกสิ่งที่เคารพบูชาบางอย่างในทางศาสนา เช่น พระพุทธรูป ๑ องค์ พระเจดีย์ ๒ องค์, (ปาก) ลักษณนามใช้เรียกภิกษุสามเณร นักบวชในศาสนาอื่น เช่น ภิกษุ ๑ องค์ บาทหลวง ๒ องค์. (ป., ส. องฺค).