ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. พื้นแผ่นดิน. (ป.).
(กฎ) น. ทางหรือถนนซึ่งจัดสร้างขึ้นไม่ว่าในระดับพื้นดิน ใต้พื้นดิน เหนือพ้นพื้นดินหรือพื้นนํ้า เพื่ออำนวยความสะดวกในการจราจรเป็นพิเศษ.
น. พื้น, มักใช้เข้าคู่กันเป็น พ่างพื้น เช่น พ่างพื้นพสุธา. ว. เพียง, เช่น, เหมือน, แทบ, พาง หรือ ปาง ก็ว่า.
น. พื้นราบตอนบนของเรือ, พื้นราบตอนบนสุดของอาคาร.
[ปฺรางคะนะ] น. คณะ, สำนัก; สนาม; พื้นอย่างพื้นเรือน. (ส.).
ก. ย่อเข่าลงให้ติดพื้น.
[ตะละ] น. พื้น, ชั้น. (ป.).
น. พื้นโลก, แผ่นดิน. (ส.).
[พูมทำ] น. พื้นจิตใจที่มีคุณธรรม.
ก. ล้มหงายหลังกระแทกพื้น.
น. ราที่ขึ้นตามพื้นดินก่อนที่เห็ดจะขึ้น.
น. ส่วนสูงมากจากผิวพื้น. ว. มีส่วนสูงมากจากผิวพื้น; แน่นทึบ, มาก, ตรงข้ามกับ บาง.