ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ฝีที่เป็นแก่คนอยู่ไฟเมื่อคลอดลูก เป็นฝีหัวเดียว มักขึ้นแถวท้อง.
[วัน, วันนะ-] น. วณะ, แผล, ฝี. (ป.).
น. ชื่อฝีชนิดหนึ่งที่มีหัวอยู่ข้างใน.
(สำ) ก. ชักช้าทำให้เสียการ, พอยกขาก็ลาโรง ก็ว่า.
น. คารมของผู้กล่าว, ราชาศัพท์ว่า ฝีพระโอษฐ์.
ว. มีเลือดและหนองปนกันอยู่ข้างใน เช่น ฝีอมเลือดอมหนอง.
ก. ยกเท้าก้าวไป, เดิน, ย่าง ก็ว่า.
ก. ก้าวยาวอย่างเร็ว, เดินเร็ว.
ก. แล่นก้าวให้ใบเฉียงลม.
ก. เย็บเป็นฝีเข็มขึ้นทีลงที, ด้น ก็เรียก.
[วะนะ-] น. แผล, ฝี. (ป.; ส. วฺรณ).
[อะคะ-] น. ชื่อฝีร้ายชนิดหนึ่ง เกิดขึ้นที่กลางหลัง.