ค้นเจอ 167 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ปารณ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

วรรณ,วรรณ-,วรรณะ

[วันนะ-] น. สี เช่น เบญจวรรณ แปลว่า ๕ สี, มักใช้เข้าคู่กับคำ สีสัน เป็น สีสันวรรณะ; ผิว เช่น ขอให้เจริญด้วยอายุ วรรณะ สุขะ พละ, มักใช้เข้าคู่กับคำ ผิวพรรณ เป็น ผิวพรรณวรรณะ; ชั้นชน, ในสังคมฮินดูแบ่งคนออกเป็น ๔ วรรณะ คือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ ศูทร; หนังสือ เช่น วรรณกรรม วรรณคดี. (ส. วรฺณ; ป. วณฺณ).

ปาว ๆ

ว. อาการที่พูดดัง ๆ ซ้ำ ๆ ซาก ๆ แต่ไม่มีใครสนใจฟัง เช่น ครูสอนอยู่ปาว ๆ มีคนมาตะโกนเรียกอยู่ปาว ๆ.

อุปปาติกะ

[อุปะปาติกะ, อุบปะปาติกะ] น. ผู้เกิดผุดขึ้นโดยไม่ต้องอาศัยพ่อแม่ อาศัยอดีตกรรม ได้แก่เทวดา พรหม สัตว์นรก เปรต อสุรกาย, โอปปาติกะ ก็เรียก. (ป. อุปปาติก, โอปปาติก).

กระเฉก

ว. เขยก. (ปาเลกัว).

กระโฉกกระเฉก

ว. โขยกเขยก. (ปาเลกัว).

กระผาน

น. ตะโพก. (ปาเลกัว).

ปาษาณ

[ปาสาน, ปาสานะ] (แบบ) น. หิน. (ส.; ป. ปาสาณ).

ปาส

[ปาสะ, ปาด] (แบบ) น. บาศ, บ่วง. (ป.; ส. ปาศ).

ปาสาณ

[ปาสาน, ปาสานะ] (แบบ) น. หิน. (ป.; ส. ปาษาณ).

กะปูดหลูด

ก. บวมไปทั้งตัว. (ปาเลกัว).

ปารมี

[ปาระ-] (แบบ) น. บารมี. (ป.).

ปารุสกวัน

[ปารุดสะกะ-] น. ชื่อสวนของพระอินทร์ ๑ ใน ๔ แห่ง ได้แก่ นันทวัน ปารุสกวัน จิตรลดาวัน และมิสกวัน. (ป. ปารุสกวน).


 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ