ค้นเจอ 696 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ตติยะ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ตจ,ตจ-

[ตะจะ-] น. หนัง, เปลือกไม้. (ป.).

มิต,มิต-

[-ตะ-] ว. พอประมาณ, น้อย. (ป.).

วีต,วีต-

[วีตะ-] ว. ไปแล้ว, หมดแล้ว, ปราศจาก, มักใช้ประกอบหน้าศัพท์อื่น เช่น วีตราคะ ว่า หมดราคะ วีตโลภะ ว่า หมดความโลภ. (ป., ส.).

สิต,สิต-

[-ตะ-] ว. ขาว. (ป., ส.).

สีต,สีต-

[-ตะ-] ว. เย็น, หนาว. (ป.).

เสต,เสต-

[-ตะ-] (แบบ) ว. เศวต, สีขาว. (ป.; ส. เศฺวต).

ตฤตีย,ตฤตีย-,ตฤตียะ

[ตฺริตียะ-] (แบบ) ว. ที่ ๓. (ส.; ป. ตติย).

อันต,อันต-,อันต-,อันตะ

[อันตะ-] น. ลำไส้ใหญ่, ราชาศัพท์ว่า พระอันตะ. (ป.; ส. อนฺตฺร).

มรรตยะ,มรรตัย,มัตตัย,มัตยะ

[มันตะยะ, มันไต, มัดไต, มัดตะยะ] น. ผู้ที่ต้องตาย, ได้แก่ พวกมนุษย์ และสัตว์ดิรัจฉาน, คู่กับ อมร ผู้ไม่ตาย คือ เทวดา. (ส. มรฺตฺย; ป. มจฺจ).

ติระ

(แบบ) น. ฝั่ง. (ป., ส.).

ติละ

(แบบ) น. พืชงา, เมล็ดงา. (ป., ส.).

ตลุก

[ตะหฺลุก] (ถิ่น) น. ปลักควาย, แอ่งน้ำตามลำห้วยที่ขาดเป็นช่วง ๆ ในหน้าแล้ง. (ข. ถฺลุก).


 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ