ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. เปลี่ยนที่, ได้ยศหรือบรรดาศักดิ์สูงไปกว่าเก่า.
[อับปะ-] ว. ไร้ยศ, ปราศจากยศ; เสื่อมเสียชื่อเสียง, น่าอับอายขายหน้า; อปยศ ก็ว่า. (ส. อปยศสฺ).
น. เจ้าผู้ครองประเทศราชฝ่ายเหนือ.
(วรรณ) น. ผู้ครองสวรรค์.
(วรรณ) น. ผู้ครองโลก.
[-แพฺร] น. ตำแหน่งยศมหาดเล็กรองจ่าลงมา.
[ถะหฺวัน] ก. ทรง, ครอง; เจริญ. ว. ใหญ่.
[พุกตะ-] ว. ซึ่งกินแล้ว, ซึ่งครองแล้ว. (ส.; ป. ภุตฺต).
[พุด] ว. ซึ่งกินแล้ว, ซึ่งครองแล้ว. (ป. ภุตฺต; ส. ภุกฺต).
ก. ล่อให้กินเหล้าจนเมาครองสติไม่ได้.
น. เรือนของเจ้าผู้ครองแคว้นฝ่ายเหนือ.
น. การทำตามแบบอย่างผู้มียศ, การถือยศ ถือศักดิ์.