ค้นเจอ 2,655 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "คนผิวขาว"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ถือผิว

ก. ถือว่าเป็นคนละเชื้อชาติ (โดยเฉพาะใช้แก่พวกผิวขาวที่มีความรู้สึกรังเกียจพวกผิวดำ).

หน้าวอก

น. หน้าของคนที่ผัดแป้งจนขาวเกินไป.

ผ่อง

ว. ปลั่ง, ปราศจากมลทิน, ไม่ขุ่นมัว, เช่น ผิวผ่อง หน้าผ่อง ขาวผ่อง.

หนังกำพร้า

น. หนังที่เป็นผิวชั้นนอกสุดของคนและสัตว์, ผิวหนัง ก็เรียก.

ด่อน

ว. เผือก, ขาว, ด่างขาว, เช่น ควายด่อน.

สอ

ว. ขาว เช่น ดินสอพอง. (เทียบเขมร ส ว่า ขาว).

กร้าน

[กฺร้าน] ว. มีผิวด้าน, มีผิวไม่สดใส; กระด้าง, แข็ง, หยาบ.

คน

น. มนุษย์.

คน

ก. กิริยาที่เอามือหรือสิ่งอื่นกวนเพื่อทำสิ่งที่นอนก้นหรือที่เกาะกันอยู่เป็นกลุ่มเป็นก้อนให้กระจายขยายตัว หรือกวนสิ่งต่าง ๆ ให้เข้ากัน.

ผิว ๆ,ผิวเผิน

ว. ตื้น ๆ, ไม่ลึกซึ้ง.

กำพร้า

[-พฺร้า] น. เรียกหนังที่เป็นผิวชั้นนอกของคนและสัตว์ว่า หนังกำพร้า.

โพลน

[โพฺลน] ว. ใช้ประกอบกับคำ ขาว เป็น ขาวโพลน หมายความว่า ขาวมาก, ขาวทั่วทั้งหมด, (ใช้แก่ผม) เช่น ผมหงอกขาวโพลนไปทั้งหัว, โพลง ก็ว่า.


 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ