ค้นเจอ 50 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ข.ส."

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ขัค

(แบบ) น. ขรรค์ เช่น สุรขัคอนันต์. (สมุทรโฆษ). (ป. ขคฺค; ส. ขฑฺค).

ราชิ,ราชี

น. ทาง, สาย, แถว, เช่น รุกขราชี. (ป., ส.).

หมากสมัด

[หฺมากสะหฺมัด] น. ผลหมาก พลูจีบ และยาเส้น จัดเป็นชุดสำหรับขาย. (ข. สฺลาถฺมาต่).

ขรรคะ,ขรรคา

[ขักคะ, ขันคา] (แบบ) น. แรด เช่น หนึ่งนบสิขานนนารถ เถลิงขรรคาอาศน์ แลยาตรอัมพรแผ่นพาย. (ดุษฎีสังเวย). (ป. ขคฺค; ส. ขฑฺค).

อัญขยม

[อันขะหฺยม] ส. ข้า, ข้าพเจ้า. (ข. อญขฺ ว่า ข้าพเจ้า).

ศิขา

น. จุก; หงอน; เปลวไฟ. (ส.; ป. สิข).

ประเหส

[ปฺระเหด] ก. ประมาท. (ข. ปฺรแหส).

ขจร

[ขะจอน] ก. ฟุ้งไป. (ข. ขฺจร ว่า ฟุ้งไป แผลงเป็น กำจร ก็ได้; ป., ส. ข = อากาศ + จร = ไป).

อัมพิละ

ว. มีรสเปรี้ยว. (ป.; ส. อมฺล). (เทียบ ข. อมฺพิล ว่า มะขาม).

พยุ

[พะยุ] น. ลมแรง. (ข. พฺยุะ; ป., ส. วายุ).

กษณะ

[กะสะหฺนะ] (กลอน) น. ครู่, ครั้ง, คราว. (ส.; ป. ขณ).

พิโดร

[พิโดน] ก. ฟุ้งไป (ใช้แก่กลิ่น). (ข. พิโดร; ส. วิตร).


 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ