ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. หน้าผากกว้างยื่นงํ้าออกไปกว่าปรกติ.
(สำ) น. เรียกลักษณะของคนหรือสัตว์ที่ผอมมากจนมองเห็นแนวโครงกระดูกว่า ผอมจนหนังหุ้มกระดูก.
น. กระดูกของศพที่เผาแล้ว.
น. ส่วนหน้าเหนือคิ้วขึ้นไป เรียกว่า หน้าผาก.
[ละ-] น. นลาฏ, หน้าผาก. (ป., ส.).
[โหฺนก] ว. นูนยื่นออกมา เช่น หน้าผากโหนก.
น. อวัยวะตรงที่ปลายกระดูกต้นขากับหัวกระดูกแข้งต่อกัน, เข่า ก็ว่า.
น. เครื่องประดับขอบหน้าผากเป็นรูปกระจังเป็นต้น.
ว. มีผมที่หัวตอนหน้าผากร่นสูงขึ้นไป.
น. ส่วนของแก้มตรงที่มีกระดูกนูนออกมา.
น. เยื่อในกระดูก. (ป. อฏฺมญฺช).
(สำ) ว. มีสันดานคดโกง.