ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(สำ) น. คนเก่าคนแก่, คนที่อยู่ด้วยกันในฐานะรับใช้มานาน.
น. ข้าเก่าเต่าเลี้ยง; คนที่มีพื้นเพอยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน.
ว. เก่าเกินไป, ไม่ทันสมัย.
(สำ) ก. ได้ใหม่ลืมเก่า.
ว. เก่า. (ส. ปฺรตน).
[เพฺรง] ว. ก่อน, เก่า, เช่น แต่เพรงกาล.
น. ชื่อเก่าของเมืองลพบุรี.
ก. ค้นเอาเรื่องเก่าขึ้นมาเปิดเผย, ขุด หรือ คุ้ยเขี่ย ก็ว่า.
[คฺรึ] (ปาก) ว. เก่าไม่ทันสมัย.
ว. แก่, เก่า, ครํ่าคร่า. (ป.).
ก. เปลี่ยนที่, ได้ยศหรือบรรดาศักดิ์สูงไปกว่าเก่า.
ว. นิยมตามแบบเก่าแก่, (ปาก) ครึมาก, ล้าสมัย.