ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ชิงเอาชนะกัน, ชิงดี, ชิงขึ้นหน้า.
ก. ค้อนจนหน้าควํ่า, ควักค้อน ก็ว่า.
น. พื้นหน้าเรียบ เช่น ราบคาบ. (ไทยขาว).
น. เรียกส่วนของหน้าตรงหว่างคิ้วว่า หน้าแง.
(กลอน) น. “ผู้มี ๔ หน้า” คือ พระพรหม.
ว. จตุรพักตร์, “ผู้มี ๔ หน้า” คือ พระพรหม.
ว. วางหน้าไม่สนิทมีอาการเก้อเขิน.
ว. เสียงดังเช่นนั้นอย่างเสียงดังเมื่อตบหน้าโดยแรงเป็นต้น.
[ชฺระ] เป็นพยางค์หน้าของคำในบทกลอน เช่น ชระงม ชระง่อน.
น. นาง (ใช้นำหน้าคำอื่น).
ว. อาการที่หน้าบึ้งเพราะโกรธหรือไม่พอใจเป็นต้น.
ว. ทำหน้าบึ้งแสดงอาการไม่พอใจ.