ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(สำ) ว. ที่พูดสับปลับเชื่อถือไม่ได้.
ก. พูดเป็นสำนวนไม่ตรงไปตรงมา.
(แบบ) ว. ช่างพูด. (ป., ส.).
ก. พูดหรือตำหนิติเตียนซ้ำซาก.
ก. พูดพล่อย ๆ ไม่มีเหตุผล.
น. การพูดจา, การปรึกษา. (ป.).
น. คำพูดที่เพลาความแข็งลง.
น. ภัยที่เกิดจากคำพูด.
[-นันจา] (กลอน) ก. เจรจา, พูด, กล่าว.
[วะจีทุดจะหฺริด] น. ความประพฤติชั่วทางวาจา มี ๔ อย่าง ได้แก่ การพูดเท็จ ๑ การพูดคำหยาบ ๑ การพูดส่อเสียด ๑ การพูดเพ้อเจ้อ ๑.
ว. พล่าม, อาการที่พูดมากในเรื่องที่เหลวไหลไร้สาระ, อาการที่พูดพล่ามจนเสียประโยชน์, อาการที่พูดไม่รู้จักจบ.
ว. ชอบพูดจาชวนหาเรื่องไม่เลือกหน้า, มักพูดชวนทะเลาะทั่วไป เช่น พูดจาเราะราย ปากเปราะเราะราย ปากคอเราะราย.