ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(สำ) น. คนที่พูดพล่อยจนได้รับอันตราย.
ว. อ่อนกำลังจนแทบจะทรงตัวไม่ได้.
(ปาก) น. เวลานานมาแล้วจนไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด.
ว. มากมายจนประมาณไม่ได้ เช่น ดีกว่าเป็นไหน ๆ.
ก. เปียกมาก เช่น ถูกสาดน้ำจนเปียกปอน.
น. ผู้บำเพ็ญพรตจนมีอิทธิฤทธิ์, ผู้วิเศษ.
น. ชื่อนกชนิดหนึ่ง. (พจน. ๒๔๙๓).
[-พฺล่าน] ก. บันดาลโทสะจนนั่งไม่ติด.
ก. ห่วงเรื่องต่าง ๆ จนวุ่นวายใจ.
(ปาก) ก. พูดจนผู้ฟังเคลิบเคลิ้มไปตาม.
ว. มันจนมีน้ำมันเยิ้มหรือลอยเป็นฝาขึ้นมา.