ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นกระเทียม. (ดู กระเทียม).
ก. ทำให้ผู้อื่นเสียเชิง.
(ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. หัวกระเทียม. (ดู กระเทียม).
[เหฺนียม] ก. อาย, กระดาก.
[เหฺลี่ยม] น. ด้านที่เป็นสัน; เส้นประกอบมุมของรูปที่มีด้านตั้งแต่ ๓ ด้านขึ้นไป; ส่วนสัดของขาที่ใช้ในการรำ, คู่กับ วง คือ ส่วนสัดของมือที่ใช้ในการรำ. ว. เป็นสัน เช่น บวบเหลี่ยม เหลี่ยมเพชร เหลี่ยมเขา.
[เหฺลี่ยม] น. ชั้นเชิง.
[เหฺลี่ยม] ดู กระมัง ๒.
ว. แข็งกระด้างปราศจากเมตตากรุณา, ไม่ปรานี; ดุร้ายหมดความกลัว. (แบบ) น. เหตุ เช่น เหี้ยมนั้นจึงหากให้ ฉัตรหัก เหนแฮ. (ตะเลงพ่าย).
ว. ใจดำ, ปราศจากใจกรุณา; ดุร้าย เช่น หน้าตาเหี้ยมเกรียม.
[แหฺยม] น. ปอยผมที่เอาไว้เป็นกระจุก, ส่วนของจุกที่แยกออกเป็นปอย ๆ ก่อนประกอบพิธีโกนจุก, เรียกหนวดที่เอาไว้แต่ ๒ ข้างริมฝีปากว่า หนวดแหยม.
ว. ดุร้ายทารุณ, เหี้ยมโหด ก็ว่า.
ว. ใหม่ยังไม่มีใครใช้, ใหม่จริง ๆ.