ผลการค้นหา

หน้าแตก* *หน้าแตก *หน้าแตก*
คำศัพท์ภาษาไทยคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 1,259 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "หน้าแตก"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

แยก

ก. ทำให้สิ่งที่รวมกันอยู่หรือประกอบกันอยู่ออกจากกัน เช่น แยกกลุ่มประชุม แยกกล้วยไม้, กิริยาของสิ่งที่รวมกันอยู่หรือประกอบกันอยู่แตกออกจากกัน เช่น แผ่นดินแยก, แตกหรือทำให้แตกออกเป็นทาง เช่น แม่นํ้าแยก ทางแยก, ไม่รวมกัน เช่น แยกกันอยู่.

พยัก

[พะยัก] ก. อาการที่ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นโดยเร็วเป็นการแสดงความรับรู้ เรียกว่า พยักหน้า.

หน้าอัด

น. หน้าตรง, หน้าเต็ม, หน้าตรงแบน, (ใช้แก่รูปวาด รูปถ่าย หรือเหรียญ).

ก้ม

ก. ทำให้ตํ่าลงโดยอาการน้อม (ใช้เฉพาะ หัว หน้า และหลัง) เช่น ก้มหัว ก้มหน้า ก้มหลัง.

ทะเทียด

น. กลองแขกมี ๒ หน้า หน้าหนึ่งใช้มือตี อีกหน้าหนึ่งใช้ไม้ตี ใช้ในกระบวนแห่.

ซื้อควายหน้านา ซื้อผ้าหน้าตรุษ

(สำ) ก. ซื้อของไม่คำนึงถึงกาลเวลา ย่อมได้ของแพง, ทำอะไรไม่เหมาะกับกาลเวลา ย่อมได้รับความเดือดร้อน.

แจรก

[แจฺรก] (กลอน) ก. แจก, แตกออก, กระจายออก, แยกออก.

ฉลาย

[ฉะหฺลาย] ก. สลาย, แตกพัง, ทลาย, ละลาย.

โผละ

[โผฺละ] ว. เสียงดังอย่างเสียงทุบมะพร้าวให้แตก.

แพร่ง

[แพฺร่ง] น. ทางแยกทางบก. ก. แตกออก, แยกออก.

ภิน,ภิน-

[พินนะ-] ว. แตกแล้ว, ทำลายแล้ว. (ป., ส. ภินฺน).

เภทุบาย

น. อุบายที่ทำให้เขาแตกกัน, เล่ห์เหลี่ยม, กลอุบาย.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด