ค้นหา "พขร." ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 1,309 รายการ

[สะหฺลึก] น. ใบไม้. (ข.).

[สะหฺวา] น. ลิง. (ข.).

น. ชื่อมะม่วงชนิดหนึ่ง. (ข.).

น. ใบตาล. (ข. สฺลึก ว่า ใบไม้).

[-ขะหฺนาง] ก. อาย, ขวยเขิน. (ข.).

น. แตงโม. (ข. โอวฬึก).

(กลอน) ก. กระทบกระทั่งเกิดปั่นป่วนอย่างคลื่นซัดหรือลมพัด. (ข. รฺชํรฺแชง).

[โบ อ่านว่า กอข้อ-] (สำ) น. ผู้ที่เรียนหนังสือแล้วไม่รู้ อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้.

[อะเสกขะ-, อะเสขะ-] น. ผู้ที่ไม่ต้องศึกษาอีก หมายถึง พระอรหันต์.

[อะเสขะ-, อะเสกขะ-] น. ผู้ที่ไม่ต้องศึกษาอีก หมายถึง พระอรหันต์.

[วิสาขะ-] น. ชื่อเดือนที่ ๖ แห่งจันทรคติ ตกราวเดือนพฤษภาคม, ถ้าในปีอธิกมาสจะตกราวเดือนมิถุนายน. (ป.).

[ขะหฺมีขะหฺมัน] ว. รีบเร่งในทันทีทันใด. (ข. ขฺมี; ต. ขมัน).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ