ค้นเจอ 6,067 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ปริแตก,ปะทุ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

เภท

น. การแบ่ง, การแตกแยก, การทำลาย, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส, เช่น สามัคคีเภท สังฆเภท; ส่วน, ภาค; ความแตกต่าง, ความแปลก; ชนิด, อย่าง. ก. แตก, หัก, ทำลาย, พัง. (ป., ส.).

บริสชน

[บอริสะชน] น. บริวาร.

ปริเทพ,ปริเทพน์

[ปะริเทบ] น. ปริเทวะ.

หริรักษ์

[หะริรัก] น. พระนารายณ์.

เตลิด

[ตะเหฺลิด] ก. กระเจิดกระเจิง, แตกเพ่นพ่านไป, เพริด.

แตกทัพ

ก. แตกกระจัดกระจายไปจากกองทัพ, พ่ายแพ้.

แตกระแหง

ก. แตกเป็นร่อง ๆ เช่น ดินแตกระแหง.

มลาย

[มะลาย] ก. แตก, ตาย, ทำลาย.

ยุให้รำตำให้รั่ว

(สำ) ก. ยุให้แตกกัน, ยุให้ผิดใจกัน.

ทิวสภาค

น. ส่วนของวัน. (ป.).

สารัมภ์

ก. เริ่ม. (ป.).

แยก

ก. ทำให้สิ่งที่รวมกันอยู่หรือประกอบกันอยู่ออกจากกัน เช่น แยกกลุ่มประชุม แยกกล้วยไม้, กิริยาของสิ่งที่รวมกันอยู่หรือประกอบกันอยู่แตกออกจากกัน เช่น แผ่นดินแยก, แตกหรือทำให้แตกออกเป็นทาง เช่น แม่นํ้าแยก ทางแยก, ไม่รวมกัน เช่น แยกกันอยู่.


 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ