ค้นหา "เทวะ" ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 307 รายการ

[บดทะวะลัน] (แบบ) น. รอยเท้า. (ป. ปทวลญฺช).

[ปะติดสะวะ] (แบบ) น. การฝืนคำรับ, การรับแล้วไม่ทำตามรับ. (ป. ปฏิสฺสว).

[-สาวะนิกะ-] น. ค่าเลี้ยงดู, ค่าข้าวป้อน. (ป.).

[วะชิระ-] น. สายฟ้า; เพชร; อาวุธพระอินทร์. (ป.; ส. วชฺร).

[วะนิด] น. พ่อค้า, ผู้ทำการค้า. (ป., ส. วาณิช).

[วะทะกะ] น. คนฆ่า, ผู้ฆ่า; เพชฌฆาต. (ป., ส.).

[วะนะ-] น. ป่าไม้, ดง. (ป.; ส. วนสฺ ว่า ป่า; นํ้า).

[วะปะ-] (แบบ) น. การหว่าน (ใช้แก่ข้าว), การเพาะปลูก. (ป., ส.).

[วะระดะ-, วอระดะ-] น. หญิงงาม. (ส. วรตนุ).

[วะรันยู] น. “ผู้ตรัสรู้ธรรมอันประเสริฐ” คือ พระพุทธเจ้า. (ป.).

[อันวะยะ-] น. การเป็นไปตาม, การอนุโลมตาม, เช่น อันวยาเนกรรถประโยค. (ป.).

[วะชิระ-] น. สายฟ้า; เพชร; อาวุธพระอินทร์. (ป.; ส. วชฺร).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ