ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ชาวป่าพวกหนึ่งคล้ายพวกมูเซอ.
ก. ลุย, ฝ่าไป, เช่น บุกโคลน บุกป่า.
น. เครื่องรัดเกล้าที่ไม่มียอด; โจรป่า. (ช.).
[พะนะ-] น. ชาวป่า. (ส. วนชีวินฺ).
[พะนัดสะดม] น. ป่ามืด, ป่าทึบ.
น. ชื่อกัณฑ์ที่ ๗ ของมหาชาติ ว่าด้วยเรื่องป่า.
น. ป่ารกฉำแฉะ เรียกว่า ป่าระนาม, ระนัม ก็ว่า.
น. ป่าสูง, ป่าดง, ราวป่า, แนวป่า. (ป.).
[-โมน] น. คนป่า, คนรำ. (ช.).
[อะตะ-] น. ดง, ป่า, พง. (ป., ส.).
[ชฺระ-] (กลอน) น. ป่ากว้าง, ป่าใหญ่. ว. เปลี่ยวเปล่า, เงียบสงัด, เช่น อยู่ชระงมนั้น. (ม. คำหลวง มหาราช).
นิ. ไขความ เช่น ถึงแก่กรรมก็ตายนั่นเอง ประสาทพิการก็บ้านั่นเอง, เน้นความให้เด่นหรือให้ชัดแจ้ง เช่น ทั้งฟืนเจ้าก็หัก ทั้งผักเจ้าก็หา.