ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(ปาก) ก. กินหรือเสพพอแก้ขัด เช่น ถุนขี้ยา.
ว. เรียกท้องที่กางออกมากกว่าปรกติเพราะกินเกินขนาด.
ก. วางหญ้าให้สัตว์เช่นช้างม้าเป็นต้นกิน.
[ทาด-] ว. ที่ต้องกินยาถ่ายมาก ๆ จึงจะถ่าย.
น. นํ้าที่เสกเพื่ออาบ กิน หรือ ประพรมเป็นต้น ถือกันว่าเป็นมงคล.
[ปะริพุน] ก. กิน. (ป., ส.).
[ผฺลับ] ว. เร็ว; เสียงอย่างเสียงสุนัขกินนํ้าข้าว.
ก. กินอาหารแสลงไข้ ทำให้โรคกำเริบ.
(สำ) ก. พอมีกินมีใช้, พอเลี้ยงตัวได้.
[พุกตะ-] ว. ซึ่งกินแล้ว, ซึ่งครองแล้ว. (ส.; ป. ภุตฺต).
[พุด] ว. ซึ่งกินแล้ว, ซึ่งครองแล้ว. (ป. ภุตฺต; ส. ภุกฺต).
ก. ล่อให้กินเหล้าจนเมาครองสติไม่ได้.