ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(ปาก) น. ผู้มีอำนาจมาก, ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่.
[พะวะ-] น. เรือนขนาดใหญ่. (ส.).
ว. มหันต์, ใหญ่, มาก. (ส. มหตฺ; ป. มหนฺต).
(ปาก) ว. มากมาย, เป็นการใหญ่, เช่น ร้องไห้เสียยกใหญ่.
[-ปัก-] (สำ) น. ผู้มีรูปร่างใหญ่โต.
น. เรียกต้นไม้ใหญ่ที่มีผลและมีอายุยืนนาน.
ก. ทำเป็นคนใหญ่โต, มักใหญ่ใฝ่สูง.
น. โอรสหรือธิดาของกษัตริย์เมืองใหญ่. (ช.).
[ราเชน] น. พระราชาผู้เป็นใหญ่. (ส.).
น. สงครามใหญ่ที่มีประเทศมหาอำนาจเป็นคู่สงคราม.
น. ห้องขนาดใหญ่ที่ปล่อยไว้โล่ง ๆ.
น. พระเจ้าแผ่นดินผู้ยิ่งใหญ่. (ส.).