ผลการค้นหา

คำศัพท์ภาษาไทยคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 433 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "พ่ายแพ้,แตกพ่าย"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ลุ่ยหู

ว. อาการที่แพ้อย่างไม่มีทางสู้ (เดิมใช้แก่ปลากัด คือ ฝ่ายแพ้ถูกกัดหูเสียจนหมด).

เสี้ยน

น. เนื้อไม้ที่แตกเป็นเส้นเล็ก ๆ ปลายแหลมอย่างหนาม, เรียกสิ่งอื่นที่มีลักษณะเช่นนั้น เช่น หน่อไม้แก่มีเนื้อเป็นเสี้ยน; ข้าศึก เช่น สระทุกข์ราษฎร์รอนเสี้ยน. (นิ. นรินทร์), เหือดเสี้ยนศึกสยาม สิ้นนาฯ. (ตะเลงพ่าย).

บิ

ก. ทำให้แตกออกหรือหลุดออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยนิ้ว เช่น บิขนมปัง, แตกออกหรือหลุดออกด้วยอาการคล้ายคลึงเช่นนั้น.

เตลิด

[ตะเหฺลิด] ก. กระเจิดกระเจิง, แตกเพ่นพ่านไป, เพริด.

แตกระแหง

ก. แตกเป็นร่อง ๆ เช่น ดินแตกระแหง.

ปริ

[ปฺริ] ก. แย้ม, ผลิ, แตกแต่น้อย.

ภัญชะ

ก. ทำให้แตก, หัก. (ป., ส.).

ภิทะ,ภินท,ภินท-,ภินท์

[พินทะ-] ก. แตก, ทำลาย. (ป., ส.).

มลาย

[มะลาย] ก. แตก, ตาย, ทำลาย.

ยุให้รำตำให้รั่ว

(สำ) ก. ยุให้แตกกัน, ยุให้ผิดใจกัน.

อสัมภิน,อสัมภิน-

[อะสำพินนะ-] ว. ไม่แตกต่าง, ไม่เจือปน. (ป. อสมฺภินฺน).

แยก

ก. ทำให้สิ่งที่รวมกันอยู่หรือประกอบกันอยู่ออกจากกัน เช่น แยกกลุ่มประชุม แยกกล้วยไม้, กิริยาของสิ่งที่รวมกันอยู่หรือประกอบกันอยู่แตกออกจากกัน เช่น แผ่นดินแยก, แตกหรือทำให้แตกออกเป็นทาง เช่น แม่นํ้าแยก ทางแยก, ไม่รวมกัน เช่น แยกกันอยู่.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด