ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ปะริพุน] ก. กิน. (ป., ส.).
[ปะริ-] น. ความเสื่อมรอบ, ความเสื่อมทั่วไป. (ป.).
[ปะลายะนากาน] ก. หนีไป. (ป.).
[ปะลาดสะนากาน] ก. หนีไป. (ป.).
[ปะวาน] น. ประวาล. (ป.; ส. ปฺรวาล).
[ปะวิด] ก. บพิธ. (ป. ป + วิ + ธา).
[ปะวีน] ว. ฉลาด, มีฝีมือดี. (ป.).
[ปะ-] น. ประสาท. (ป.; ส. ปฺรสาท).
[ปะ-] ก. ละทิ้ง. (ป.; ส. ปฺรหาณ).
ก. ปะกัน, เจอกัน, มักใช้ในความปฏิเสธ เช่น ไม่ประสบพบพาน.
[-ปะนะ-] น. การยังชีวิตให้เป็นไป. (ป., ส. ยาปน ว่า การยัง...ให้เป็นไป).
[ลาปะ-, ลาบ-] น. การพูด, การออกเสียง. (ป., ส.).