ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ดินปืนอย่างแรงใช้สำหรับระเบิดให้แตกทำลายไป.
(สำ) น. คนที่ชอบพูดส่อเสียดยุยงให้เขาแตกกัน.
[ปฺระวาน] น. หน่อหรือแขนงต้นไม้ที่แตกออก. (ส.).
ว. มีความเห็นไม่ลงรอยกัน, ขัดแย้งกัน, แตกพวกหรือไม่ถูกกัน.
[แพฺรก] น. ทางแยกของลำนํ้า. ก. แตก, แยก.
(สำ) ว. หลายคนก็มีความเห็นแตกต่างกันเป็นหลายอย่างจนตกลงกันไม่ได้.
ก. พูดแตกต่าง, พูดแย้ง. (ส. วิ + ภาษฺ).
น. เครื่องดีดสีตีเป่า. (ป. ตุริย).
[เดียน, เดียระ] (แบบ) น. ฝั่ง. (ป., ส. ตีร).
ก. ตีตัวออกหาก, ไม่คบหาสมาคมด้วยเหมือนเดิม.
ว. อาการที่ลมในกระเพาะตีขึ้นเพราะอาหารไม่ย่อยและเป็นพิษ.
ก. ทำร้ายร่างกายด้วยการทุบ ตี เตะ ต่อย เป็นต้น.