ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. พรรณไม้ที่เป็นเถา, พรรณไม้เลื้อย. (ป., ส. วลฺลิ, วลฺลี).
น. ไม้ปลายเรียวเล็กคล้ายไม้แส้สำหรับตีเด็ก.
(ถิ่น-พายัพ) น. ไม้ยุงปัดทำด้วยต้นขัดมอน เรียกว่า ไม้ยู.
ก. แกะสลักไม้โดยใช้สิ่วกัดผิวไม้ออกให้เหลือส่วนที่ต้องการ.
น. ไม้แบน ๆ สำหรับประกับใบกบไสไม้ให้แน่น.
น. นอกร่มไม้ชายคา.
น. เกือกไม้แบบจีน. (จ.).
น. เศษไม้ที่ออกมาด้วยการไสกบ.
[นาก] (แบบ) น. ไม้กากะทิง. (ป.).
[-ตะ] (แบบ) น. ไม้แคฝอย. (ป.).
น. ป่าที่มีไม้หลายพรรณคละกัน.
ว. เสียงดังอย่างเสียงเคาะไม้.