ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ออระชุน] น. ไม้รกฟ้า; สีขาว. ว. ขาว; ใส. (ส. อรฺชุน; ป. อชฺชุน).
น. แร่เขี้ยวหนุมาน สีขาวใสหรือมัว.
น. คราบเหงื่อที่แห้งกรังจนขึ้นขาว.
น. พื้นหน้าเรียบ เช่น ราบคาบ. (ไทยขาว).
น. ชื่อผักบุ้งพันธุ์หนึ่ง ดอกสีขาว.
น. ชื่อผ้าขาวเนื้อบางละเอียดชนิดหนึ่ง.
(โบ) น. ผ้าขาวเนื้อดีมาจากต่างประเทศ.
น. ผ้าขาวใช้ห่อศพที่เข้าโกศ.
น. คนเลว, คนโซ. (จ. กุ๊ย ว่า ผี).
น. คนที่ไม่มีคุณธรรม; คนทำผิดอาญา, อาชญากร.
(สำ) น. คนที่ประพฤติตัวไม่สมศักดิ์ศรีของความเป็นคน.
น. คนดี, คนประพฤติดี. (ป., ส.).