ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[มักกะตะ] (แบบ) น. ลิง. (ป. มกฺกฏ; ส. มรฺกฏ).
น. พลูป่า เรียกว่า พลูกะต่อย. (ปรัดเล).
น. ชาวป่าพวกหนึ่งคล้ายพวกมูเซอ.
ก. ลุย, ฝ่าไป, เช่น บุกโคลน บุกป่า.
น. เครื่องรัดเกล้าที่ไม่มียอด; โจรป่า. (ช.).
[พะนะ-] น. ชาวป่า. (ส. วนชีวินฺ).
[พะนัดสะดม] น. ป่ามืด, ป่าทึบ.
น. ชื่อกัณฑ์ที่ ๗ ของมหาชาติ ว่าด้วยเรื่องป่า.
น. ป่ารกฉำแฉะ เรียกว่า ป่าระนาม, ระนัม ก็ว่า.
น. ป่าสูง, ป่าดง, ราวป่า, แนวป่า. (ป.).
[-โมน] น. คนป่า, คนรำ. (ช.).
[อะตะ-] น. ดง, ป่า, พง. (ป., ส.).