ค้นเจอ 576 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ตี แตก"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

แพร่ง

[แพฺร่ง] น. ทางแยกทางบก. ก. แตกออก, แยกออก.

ภิน,ภิน-

[พินนะ-] ว. แตกแล้ว, ทำลายแล้ว. (ป., ส. ภินฺน).

เภทุบาย

น. อุบายที่ทำให้เขาแตกกัน, เล่ห์เหลี่ยม, กลอุบาย.

รากฝอย

น. รากที่เป็นเส้นเล็ก ๆ แตกออกจากรากแก้ว.

เลี่ยมพระ

ก. ใช้โลหะหุ้มพระเครื่องเพื่อกันไม่ให้แตกหรือชำรุด.

สัมเภทะ

น. การปะปน, การรวมกัน; การแยก, การแตกออก, การแบ่ง. (ป., ส.).

สางคลื่น

น. คลื่นที่ยอดไม่แตก, คลื่นใต้น้ำ.

แหลกลาญ

[-ลาน] ว. ย่อยยับ, แตกทลาย, พังทลาย.

ระเบิด

ก. ปะทุแตกออกไป เช่น คลังกระสุนระเบิด, ทำให้ปะทุแตกออกไป เช่น ระเบิดหิน. น. ลูกระเบิด เช่น ทิ้งระเบิด.

สังฆเภท

[-เพด] น. การที่ภิกษุทำให้สงฆ์แตกหมู่แตกคณะออกไป, นับเป็นอนันตริยกรรมอย่าง ๑ ในอนันตริยกรรม ๕. (ป.).

ไก่ชน

น. ชื่อไก่อูชนิดหนึ่งที่เลี้ยงไว้ตีกัน.

ไข่ดาว

น. ไข่ทอดทั้งลูกโดยไม่ต้องตีไข่แดงกับไข่ขาวให้เข้ากัน.


 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ