ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. คราบเหงื่อที่แห้งกรังจนขึ้นขาว.
น. พื้นหน้าเรียบ เช่น ราบคาบ. (ไทยขาว).
น. ชื่อผักบุ้งพันธุ์หนึ่ง ดอกสีขาว.
น. ชื่อผ้าขาวเนื้อบางละเอียดชนิดหนึ่ง.
(โบ) น. ผ้าขาวเนื้อดีมาจากต่างประเทศ.
น. ผ้าขาวใช้ห่อศพที่เข้าโกศ.
ว. สีขาวปนเหลืองเล็กน้อย; ผ่องเป็นยองใย, งามผุดผ่อง, เช่น ผิวนวล. น. ผงแป้งที่โรยบนก้อนแป้งเวลานวดหรือปั้นเพื่อไม่ให้ติดมือติดภาชนะเป็นต้น; ละอองสีขาวบนผิวผลไม้หรือใบไม้บางชนิดแสดงว่าแก่จัด เช่น นวลมะม่วง นวลแตง นวลใบตอง.
น. ชนชาติผิวเหลือง มีลักษณะผมดำเหยียด หน้ากว้าง จมูกเล็ก ตาเรียว เช่น ไทย จีน ลาว เขมร เวียดนาม. (อ. Mongoloid).
น. จุดกึ่งกลางของผิวกระจกโค้งทรงกลม.
[ฉะหฺวี] น. ผิวกาย. (ป., ส. ฉวิ).
ก. ทำให้ผิวงามด้วยการอยู่ในที่ซึ่งไม่ถูกแดดถูกลมจนเกินไป.
น. เส้นที่แกะบนไม้หรือบนผิวโลหะ.