ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา ขาเกวียน
[เกฺวียน] น. ยานชนิดหนึ่ง มีล้อ ๒ ล้อ ใช้ควายหรือวัวเทียม, ลักษณนามว่า เล่ม; ชื่อมาตราตวง ๘๐ สัด หรือ ๑๐๐ ถัง เป็น ๑ เกวียน.
(ถิ่น-อีสาน) ก. ลาก เช่น แก่เกวียน.
ก. ทำให้เคลื่อนที่ตามไปโดยวิธีต่าง ๆ เช่น ดึง ฉุด ระไป ถูไป ล่ามไป โยงไป เช่น ลากเกวียน ม้าลากรถ กระโปรงยาวลากดิน; โดยปริยายหมายความว่า ใช้อย่างสมบุกสมบัน, ใช้ถูไถ, เช่น เอาผ้าซิ่นไหมมานุ่งลากอยู่กับบ้าน. ว. ที่ทำให้เคลื่อนที่ตามไปโดยวิธีต่าง ๆ เช่น ดึง ฉุด ระไป ถูไป ล่ามไป โยงไป เช่น รถลาก.
น. ล้อเกวียน.
ว. อาการที่เดินยกขาไม่ขึ้น.
น. ยานพาหนะชนิดหนึ่ง มี ๒ ล้อ ใช้คนลาก.
ก. จับตัว, ดึงตัว, เช่น ลากคอเข้าตะราง.
ก. ใช้อำนาจหรือกำลังบังคับเอาตัวมา.
ก. อาการที่พูดยานคางในความว่า พูดลากเสียง.
(สำ) ใช้เป็นคำอุปมาหมายความว่า เวรสนองเวร, กรรมสนองกรรม, เช่น ทำแก่เขาอย่างไร ตนหรือลูกหลานเป็นต้นของตนก็อาจจะถูกทำในทำนองเดียวกันอย่างนั้นบ้าง เป็นกงเกวียนกำเกวียน.
[มะลาก] ก. ลาก. ว. มาก, ดี.
น. ซี่ล้อรถหรือเกวียน.