ผลการค้นหา

ค้นเจอ 62 รายการ

[รัดชะ-] น. ความเป็นพระราชา, ราชสมบัติ. (ป. รชฺช).

น. ธุลี, ฝุ่น, ผง, ละออง. (ป. รช).

[รัดชะ-] น. รชตะ, เงิน. (ส., ป. รชต).

ว. มียศศักดิ์หรือตระกูลสูง เช่น เจ้านายเป็นบุคคลที่สูงศักดิ์ เขาสืบเชื้อสายมาจากขุนนางผู้สูงศักดิ์.

น. อำนาจ, ความสามารถ, เช่น มีศักดิ์สูง ถือศักดิ์; กำลัง; ฐานะ เช่นมีศักดิ์และสิทธิแห่งปริญญานี้ทุกประการ; หอก, หลาว. (ส. ศกฺติ; ป. สตฺติ).

(สำ) ก. หวังสิ่งที่เกินฐานะของตน (มักใช้ในความปฏิเสธ) เช่น อย่าใฝ่สูงจนเกินศักดิ์ อย่าใฝ่สูงให้เกินศักดิ์.

น. การทำตามแบบอย่างผู้มียศ, การถือยศ ถือศักดิ์.

น. หญิงที่ถือว่ามีฐานะสูงศักดิ์กว่าชายที่หมายปอง.

[-ทะนำ] น. ผ้าพันศพผู้มีฐานันดรศักดิ์.

ว. ตามควรแก่เกียรติศักดิ์. น. ศักดิ์ที่พระราชาคณะมีอำนาจตั้งฐานานุกรมได้.

ก. พ้นจากตำแหน่งหน้าที่หรือยศถาบรรดาศักดิ์.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ