ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ริด] น. อำนาจศักดิ์สิทธิ์, แรงอำนาจ, เช่น เทวดามีฤทธิ์. (ส.; ป. อิทฺธิ).
[คฺรอง] ก. ปกครองรักษาโดยความเป็นใหญ่ เช่น ครองเมือง; ดำรงไว้, รักษาไว้, เช่น ครองสิกขา ครองชีพ ครองตัว; นุ่งห่ม (ใช้แก่นักบวช) เช่น ครองจีวร ครองผ้า; ถือสิทธิเป็นเจ้าของ เช่น เอาไปครองเสียหลายวัน.
ก. ได้ครองตำแหน่ง.
ก. ครองเมือง.
ก. เคลื่อนที่ไปในอากาศด้วยฤทธิ์.
(โบ) ก. ครองเมือง.
ก. ทำลายฤทธิ์ยา, ทำให้ฤทธิ์ยาเสื่อม, โดยเชื่อกันว่าอาหารหรือผลไม้บางอย่างเมื่อกินเข้าไปแล้วจะทำให้ฤทธิ์ยาเสื่อมได้.
ว. มีฤทธิ์เดชต่าง ๆ อยู่ในตัว.
ก. ยิงลูกธนูออกไปด้วยแรงแห่งฤทธิ์.
[ปฺระพาบ] น. อำนาจ, ฤทธิ์. (ส.).
[มะหิดทิ] ว. มีฤทธิ์มาก. (ป. มหา + อิทฺธิ).