คำไวพจน์ แม่ 19 คำ — มารดา, มารดา, ผู้ให้กำเนิด พร้อมที่มาและตัวอย่างใช้

คำไวพจน์ของคำว่า "แม่" มีอะไรบ้าง?

แม่ มีคำไวพจน์ 19 คำ ได้แก่

แม่: มารดา; มารดา; ผู้ให้กำเนิด; ยาย; มาตุ; ย่า; ชวด; มาตุเรศ; มาตา; มาตุรงค์; สสุรี; ชเนตตี; อัมพา; เม; มาดา; มารดร; มาตฤ; สัสุรี; ทวด

สวัสดีครับนักเรียนที่น่ารักทุกคน วันนี้เราจะมาเรียนรู้เรื่อง คำไวพจน์ของคำว่า "แม่" ซึ่งเป็นคำที่สื่อถึงผู้ให้กำเนิด ผู้เลี้ยงดู หรือบุคคลผู้เป็นที่เคารพรักสูงสุดของลูก ๆ

การเรียนรู้คำไวพจน์ของคำว่า "แม่" จะช่วยให้เราเข้าใจความลึกซึ้งของภาษาไทย และสามารถใช้คำได้อย่างหลากหลายเหมาะสมกับบริบทต่าง ๆ ครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การใช้คำไวพจน์จะช่วยเพิ่มสุนทรียะในการสื่อสาร ทำให้ภาษาของเรามีความไพเราะและน่าสนใจยิ่งขึ้น

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "แม่" และความหมาย

มารดา: หมายถึง แม่, ผู้ให้กำเนิด (เป็นคำทางการหรือสุภาพ)
ชนนี: หมายถึง แม่, ผู้ให้กำเนิด (คำโบราณ นิยมใช้ในวรรณคดี)
มาดา: หมายถึง แม่ (คำโบราณ คล้ายชนนี)
พระชนนี: หมายถึง แม่ (ใช้สำหรับพระมหากษัตริย์หรือเชื้อพระวงศ์)
มาตุจฉา: หมายถึง ป้า, น้าผู้หญิง (เป็นคำที่เกี่ยวข้องกับแม่ทางญาติ)
อัมพา: หมายถึง แม่ (คำโบราณ นิยมใช้ในวรรณคดี)
อัยยิกา: หมายถึง ย่า, ยาย (บางครั้งใช้ในความหมายกว้างถึงผู้เป็นแม่ของพ่อแม่)
ผู้บังเกิดเกล้า: หมายถึง ผู้ให้กำเนิด, แม่ (คำที่มีความหมายลึกซึ้งถึงบุญคุณ)
นงพะงา / นงคราญ / นงเยาว์: แม้โดยตรงจะหมายถึง หญิงสาว แต่ในบางบริบทของวรรณคดีอาจใช้หมายถึงผู้เป็นแม่ได้ (เช่น มารดาในวัยสาว หรือเรียกขานสตรีผู้เป็นที่รัก)

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ แม่ ในการแต่งกลอน

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้น ผมขอยกตัวอย่างการนำคำไวพจน์ไปใช้ในบทกลอนง่าย ๆ นะครับ

พระคุณ มารดา ล้ำเลิศนัก
ชนนี รักลูกยิ่งสิ่งไหน
ผู้บังเกิดเกล้า เฝ้าห่วงใย
มาดา ให้ชีวีนี้ยืนนาน

แม่ หมายถึง?

พจนานุกรมไทย แม่ หมายถึง:

น. หญิงผู้ให้กําเนิดหรือเลี้ยงดูลูก, คําที่ลูกเรียกหญิงผู้ให้กําเนิดหรือเลี้ยงดูตน; คําที่ผู้ใหญ่เรียกผู้หญิงที่มีอายุน้อยกว่าด้วยความสนิทสนมหรือรักใคร่เป็นต้นว่า แม่นั่น แม่นี่; คําใช้นําหน้านามเพศหญิง แปลว่า ผู้เป็นหัวหน้า เช่น แม่บ้าน; ผู้หญิงที่กระทํากิจการหรืองานอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น ค้าขาย เรียกว่า แม่ค้า ทําครัว เรียกว่า แม่ครัว; เรียกสัตว์ตัวเมียที่มีลูก เช่น แม่ม้า แม่วัว; เรียกคนผู้เป็นหัวหน้าหรือเป็นนายโดยไม่จํากัดว่าเป็นชายหรือหญิง เช่น แม่ทัพ แม่กอง; คํายกย่องเทวดาผู้หญิงบางพวก เช่น แม่คงคา แม่ธรณี แม่โพสพ, บางทีก็ใช้ว่า เจ้าแม่ เช่น เจ้าแม่กาลี; เรียกสิ่งที่เป็นประธานของสิ่งต่าง ๆ ในพวกเดียวกัน เช่น แม่กระได แม่แคร่ แม่แบบ; เรียกชิ้นใหญ่กว่าในจําพวกสิ่งที่สําหรับกัน เช่น แม่กุญแจ คู่กับ ลูกกุญแจ; แม่นํ้า เช่น แม่ปิง แม่วัง; คําหรือพยางค์ที่มีแต่สระ ไม่มีตัวสะกด เรียกว่า แม่ ก กา, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ก ข ค ฆ สะกด เรียกว่า แม่กก, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ง สะกด เรียกว่า แม่กง, คําหรือพยางค์ที่มีตัว จ ฉ ช ซ ฌ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ด ต ถ ท ธ ศ ษ ส สะกด เรียกว่า แม่กด, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ญ ณ น ร ล ฬ สะกด เรียกว่า แม่กน, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ม สะกด เรียกว่า แม่กม, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ย สะกด เรียกว่า แม่เกย แต่ในมูลบทบรรพกิจมี ย ว อ สะกด, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ว สะกด เรียกว่า แม่เกอว.

ความหมายในพจนานุกรมไทย แม่ คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย แม่

ชวด หมายถึง น. ชื่อปีที่ ๑ ของรอบปีนักษัตร มีหนูเป็นเครื่องหมาย. (ข. ชูต).
ชเนตตี หมายถึง [ชะเนดตี] น. แม่ เช่น ชเนตตีสมะนามกร. (ฉันท์วรรณพฤติ). (ป.; ส. ชนยิตฺรี).
ทวด หมายถึง น. พ่อหรือแม่ของ ปู่ ย่า ตา ยาย, ชวด ก็ว่า.
ผู้ให้กำเนิด หมายถึง น. พ่อแม่.
มาดา หมายถึง น. แม่. (ป. มาตา; ส. มาตฺฤ).
มาตฤ หมายถึง [-ตฺริ] น. มารดา, แม่. (ส. มาตฺฤ; ป. มาตา).
มาตา หมายถึง น. แม่. (ป.; ส. มาตฺฤ).
มาตุ หมายถึง น. แม่. (ป.).
ยาย หมายถึง น. แม่ของแม่, เมียของตา, หญิงที่เป็นญาติชั้นเดียวกับแม่ของแม่หรือที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับยาย, (ปาก) คําเรียกหญิงสูงอายุอย่างไม่ค่อยเคารพนับถือ เช่น ยายป้า ยายแก่ ยายคุณหญิง หรือเรียกหญิงรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างเป็นกันเอง เช่น ยายปุก ยายกุ้ง หรือเรียกเด็กหญิงที่ตนเอ็นดูรักใคร่ เช่น ยายหนู.
ย่า หมายถึง น. แม่ของพ่อ, เมียของปู่, ญาติผู้หญิงที่เป็นชั้นเดียวกันกับแม่ของพ่อ.
อัมพา หมายถึง น. แม่, หญิงดี, (เป็นชื่อยกย่อง). (ป., ส.).
เม หมายถึง น. แม่. (ข.).
แม่ หมายถึง น. หญิงผู้ให้กําเนิดหรือเลี้ยงดูลูก, คําที่ลูกเรียกหญิงผู้ให้กําเนิดหรือเลี้ยงดูตน; คําที่ผู้ใหญ่เรียกผู้หญิงที่มีอายุน้อยกว่าด้วยความสนิทสนมหรือรักใคร่เป็นต้นว่า แม่นั่น แม่นี่; คําใช้นําหน้านามเพศหญิง แปลว่า ผู้เป็นหัวหน้า เช่น แม่บ้าน; ผู้หญิงที่กระทํากิจการหรืองานอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น ค้าขาย เรียกว่า แม่ค้า ทําครัว เรียกว่า แม่ครัว; เรียกสัตว์ตัวเมียที่มีลูก เช่น แม่ม้า แม่วัว; เรียกคนผู้เป็นหัวหน้าหรือเป็นนายโดยไม่จํากัดว่าเป็นชายหรือหญิง เช่น แม่ทัพ แม่กอง; คํายกย่องเทวดาผู้หญิงบางพวก เช่น แม่คงคา แม่ธรณี แม่โพสพ, บางทีก็ใช้ว่า เจ้าแม่ เช่น เจ้าแม่กาลี; เรียกสิ่งที่เป็นประธานของสิ่งต่าง ๆ ในพวกเดียวกัน เช่น แม่กระได แม่แคร่ แม่แบบ; เรียกชิ้นใหญ่กว่าในจําพวกสิ่งที่สําหรับกัน เช่น แม่กุญแจ คู่กับ ลูกกุญแจ; แม่นํ้า เช่น แม่ปิง แม่วัง; คําหรือพยางค์ที่มีแต่สระ ไม่มีตัวสะกด เรียกว่า แม่ ก กา, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ก ข ค ฆ สะกด เรียกว่า แม่กก, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ง สะกด เรียกว่า แม่กง, คําหรือพยางค์ที่มีตัว จ ฉ ช ซ ฌ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ด ต ถ ท ธ ศ ษ ส สะกด เรียกว่า แม่กด, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ญ ณ น ร ล ฬ สะกด เรียกว่า แม่กน, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ม สะกด เรียกว่า แม่กม, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ย สะกด เรียกว่า แม่เกย แต่ในมูลบทบรรพกิจมี ย ว อ สะกด, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ว สะกด เรียกว่า แม่เกอว.