ผลการค้นหา

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 183 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "เพ*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

เพ็ง

ว. เต็ม เช่น วันเพ็ง. (เลือนมาจาก เพ็ญ).
 พจนานุกรมไทย

เพ่ง

ก. จ้องดู, เล็งดู, (ใช้แก่ตา) เช่น เพ่งสายตา เพ่งหนังสือ; มุ่งเฉพาะอารมณ์ภายใน (ทางใจ) เช่น เพ่งกสิณ; เจาะจง.
 พจนานุกรมไทย

เพ่งพิศ

ก. ดูด้วยความพินิจพิเคราะห์.
 พจนานุกรมไทย

เพ่งเล็ง

ก. มุ่งจะเอา, มุ่งจะติโทษ, มุ่งถึง.
 พจนานุกรมไทย

เพ็จ

ว. เล็ก, ย่อม, น้อย.
 พจนานุกรมไทย

เพ็จ

ก. เผล็ด, ผลิ, เช่น พิเภทเพ็จผกากาญจน. (ม. คำหลวง จุลพน).
 พจนานุกรมไทย

เพ็จไม้

น. ไม้ไผ่ลำเล็กกว่าลำอื่น ๆ เนื้อเหนียวแข็ง. (พจน. ๒๔๙๓).
 พจนานุกรมไทย

เพชฉลูกรรม

[เพ็ดฉะหฺลูกำ] น. พระวิศวกรรม.
 พจนานุกรมไทย

เพชฌฆาต

[เพ็ดชะคาด] น. เจ้าหน้าที่ประหารชีวิตนักโทษที่ต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้ประหารชีวิต. (ป. วชฺฌฆาตก).
 พจนานุกรมไทย

เพชร,เพชร-

[เพ็ด, เพ็ดชะ-] น. ชื่อแก้วที่แข็งที่สุดและมีนํ้าแวววาวมากกว่าพลอยอื่น ๆ ใช้ทำเครื่องประดับหรือใช้ประโยชน์ในทางอุตสาหกรรม; โดยปริยายหมายความว่า แข็งที่สุด เช่น เหล็กเพชร ใจเพชร. (ส. วชฺร; ป. วชิร).
 พจนานุกรมไทย

เพชรกลับ

[เพ็ดชะ-] น. ชื่อว่านชนิดหนึ่ง. (พจน. ๒๔๙๓).
 พจนานุกรมไทย

เพชรซีก

[เพ็ด-] น. เพชรที่เจียระไนแล้วไม่แพรวพราวงามเท่าเพชรลูก มักได้จากส่วนที่ตัดออกในการตัดแต่งเจียระไนเพชรลูก.
 พจนานุกรมไทย

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด