ค้นเจอ 1,952 รายการ

กระจิก,-กระจิก

หมายถึงใช้เข้าคู่กับคำ กระจุก เป็น กระจุกกระจิก.

กระซวย,-กระซวย

หมายถึงใช้เข้าคู่กับคำ กระซิก เป็น กระซิกกระซวย.

กระแย่ง,-กระแย่ง

หมายถึงใช้เข้าคู่กับคำ กระย่อง เป็น กระย่องกระแย่ง.

กระอ่วน,-กระอ่วน

หมายถึงใช้เข้าคู่กับคำ กระอัก เป็น กระอักกระอ่วน.

กราด,-กราด

หมายถึงใช้เข้าคู่กับคำ กรีด เป็น กรีดกราด.

กาล

หมายถึง[กาน] (โบ) น. คำประพันธ์.

คาถา,คาถา,คาถาอาคม

หมายถึงน. คำเสกที่ถือว่าศักดิ์สิทธิ์.

จ้ะ

หมายถึงว. คำรับ (ใช้เป็นสามัญทั่วไป).

คำประสม

หมายถึงน. คำที่เกิดจากการนำคำมูลที่เกิดอิสระได้ตั้งแต่ ๒ คำขึ้นไปมาประสมกันแล้วกลายเป็นคำใหม่ที่มีความหมายใหม่ขึ้นมาอีกคำหนึ่ง เช่น ลูกเสือ ลูกน้ำ แขกยาม เครื่องใน ไฟฟ้า.

อุทาน

หมายถึงน. เสียงหรือคำที่เปล่งออกมาเวลาตกใจ ดีใจ หรือเสียใจ เป็นต้น; ในไวยากรณ์เรียกคำหรือเสียงที่เปล่งออกมาเช่นนั้นว่า คำอุทาน. (ป., ส.).

สบ

หมายถึงก. พบ, ปะ, เช่น สบโชค สบตา สบเหมาะ ฟันบนสบฟันล่าง, ถูก, ต้อง, เช่น สบใจ สบปาก สบอารมณ์. น. บริเวณที่แม่น้ำตั้งแต่ ๒ สายขึ้นไปมาบรรจบกัน เช่น สามสบ คือบริเวณที่แม่น้ำบีคี่ใหญ่ ห้วยซองกะเลีย และแม่น้ำรันตี รวม ๓ สาย มาสบกัน แล้วไหลลงสู่แม่น้ำแควน้อย. ว. ทุก ๆ, เสมอ, เช่น สบไถง ว่า ทุกวัน, สบสมัย ว่า ทุกสมัย. (ข.).

สงบปากสงบคำ

หมายถึงก. นิ่ง, ไม่พูด, เช่น เขาเป็นคนสงบปากสงบคำ, ไม่โต้เถียง เช่น สงบปากสงบคำเสียบ้าง อย่าไปต่อล้อต่อเถียงเขาเลย.

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ