ค้นเจอ 328 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ขา"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

หน้าขา

น. ส่วนหน้าของขานับตั้งแต่โคนขาถึงหัวเข่า.

ขะน่อง,ขาน่อง

(ถิ่น-อีสาน) น. อวัยวะส่วนหลังของลำแข้ง ตั้งแต่ขาพับลงไปถึงส้นเท้า เช่น ตัว ๑ ขบขะน่อง. (ม. สำนวนอีสาน ชูชก), กระน่อง หรือกระหน่อง ก็เรียก.

สะดุดขาตัวเอง

(สำ) ก. ทำผิดหลักเกณฑ์ที่ตนกำหนดไว้เอง.

เตียง

น. ที่สำหรับนอนหรือตั้งสิ่งของ มีขา ๔ ขา รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า.

ข้อพับ

น. ส่วนของแขนหรือขาที่พับได้.

ขากบ

น. ขาของว่าวจุฬา.

ขาพับ

น. ส่วนของขาที่พับได้อยู่หลังเข่า.

เท้าคู้

น. เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้ที่ตอนปลายคู้หรืองอเข้า.

ขจอก

[ขะ-] ว. กระจอก, ง่อย, ขาเขยก. (ข. ขฺจก ว่า ขาเขยก, พิการ).

พันแข้งพันขา

ก. เคล้าแข้งเคล้าขา เช่น ลูกแมวพันแข้งพันขา.

มือผี

น. ขาไพ่ตองที่เข้าเล่นพอให้ครบขาหรือครบวงไม่ต้องได้เสียด้วย.

กางเกง

น. เครื่องนุ่งมี ๒ ขา.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ