ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ส่วนหน้าของขานับตั้งแต่โคนขาถึงหัวเข่า.
(ถิ่น-อีสาน) น. อวัยวะส่วนหลังของลำแข้ง ตั้งแต่ขาพับลงไปถึงส้นเท้า เช่น ตัว ๑ ขบขะน่อง. (ม. สำนวนอีสาน ชูชก), กระน่อง หรือกระหน่อง ก็เรียก.
(สำ) ก. ทำผิดหลักเกณฑ์ที่ตนกำหนดไว้เอง.
น. ที่สำหรับนอนหรือตั้งสิ่งของ มีขา ๔ ขา รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า.
น. ส่วนของแขนหรือขาที่พับได้.
น. ขาของว่าวจุฬา.
น. ส่วนของขาที่พับได้อยู่หลังเข่า.
น. เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้ที่ตอนปลายคู้หรืองอเข้า.
[ขะ-] ว. กระจอก, ง่อย, ขาเขยก. (ข. ขฺจก ว่า ขาเขยก, พิการ).
ก. เคล้าแข้งเคล้าขา เช่น ลูกแมวพันแข้งพันขา.
น. ขาไพ่ตองที่เข้าเล่นพอให้ครบขาหรือครบวงไม่ต้องได้เสียด้วย.
น. เครื่องนุ่งมี ๒ ขา.