ค้นเจอ 36 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*นัย*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

วินย,วินย-,วินัย

[วินะยะ-] น. ระเบียบแบบแผนและข้อบังคับ, ข้อปฏิบัติ, เช่น วินัยทหาร ทหารต้องยึดมั่นในวินัย; สิกขาบทของพระสงฆ์. (ป., ส.).

วินัยธร

[วิไนทอน] น. ภิกษุผู้ชำนาญวินัย. (ป.).

วินัยปิฎก

[วิไนยะปิดก, วิไนปิดก] น. ชื่อปิฎก ๑ ในพระไตรปิฎก.

สติวินัย

น. วิธีระงับอนุวาทาธิกรณ์ของสงฆ์โดยไม่ต้องพิจารณา เพียงแต่สวดกรรมวาจาประกาศความไม่มีโทษของจำเลยไว้ซึ่งเรียกว่า ให้สติวินัย แล้วยกฟ้องของโจทก์เสีย. (ป.).

สมนัย

ก. สอดคล้องกับ, สอดคล้องกัน.

สหัสนัยน์

[สะหัดสะ-] น. พันตา หมายถึง พระอินทร์. (ป. สหสฺสเนตฺต, สหสฺสนยน; ส. สหสฺรเนตฺร, สหสฺรนยน).

สุวินัย

ว. สอนง่าย, ว่าง่าย, ดัดง่าย. (ป., ส.).

อภินัย

น. การแสดงละคร, การแสดงท่าทาง. (ป., ส.).

อัตนัย

ว. ที่เปิดโอกาสให้แสดงความรู้หรือความคิดเห็นส่วนตัวได้, เรียกการสอบแบบที่ให้ผู้ตอบบรรยายแสดงความรู้หรือแสดงความคิดเห็นของตนเองว่า การสอบแบบอัตนัย, คู่กับ ปรนัย, จิตวิสัย ก็ว่า. (อ. subjective).

อุปนัย

[อุปะ-, อุบปะ-] น. วิธีการใช้เหตุผลที่ดำเนินจากส่วนย่อยไปหาส่วนรวม, คู่กับ นิรนัย. (อ. induction).

เอกนัย

[เอกะ-, เอกกะ-] น. นัยอันหนึ่ง, นัยอันเดียวกัน.

พระเนตร , พระนัยนะ, พระจักษุ

ดวงตา

ร่างกาย


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ