ผลการค้นหา

ค้นเจอ 115 รายการ

ขี้กุ่ง

(ถิ่น-พายัพ) น. จิ้งโกร่ง. (ดู จิ้งโกร่ง).

พจนานุกรมไทย

ขี้เกลือ

น. คราบเหงื่อที่แห้งกรังจนขึ้นขาว.

พจนานุกรมไทย

ขี้เกลื้อน

น. ชื่อโรคผิวหนังเกิดจากเชื้อรา Malassezia furfur ขึ้นเป็นดวงขาว ๆ อาจมีอาการคัน, เกลื้อน ก็ว่า.

พจนานุกรมไทย

ขี้ขม

น. ชื่อปลานํ้าจืดชนิด Osteochilus hasselti ในวงศ์ Cyprinidae เกล็ดข้างตัวมีจุดสีดำจนเห็นเรียงกันเป็นลายตามยาว ๖-๘ เส้น ที่โคนครีบหางมีจุดสีดำใหญ่ ครีบต่าง ๆ สีแดงส้ม เฉพาะครีบอกสีเขียวอ่อน พบทั้งในแหล่งนํ้านิ่งและนํ้าไหลทั่วทุกภาคของประเทศไทย ขนาดยาวได้ถึง ๓๐ เซนติเมตร, ซ่าสร้อยนกเขา นกเขา หรือ พรหมหัวเหม็น ก็เรียก.

พจนานุกรมไทย