ผลการค้นหา

หมด* *หมด *หมด*

ค้นเจอ 384 รายการ

ราพณาสูร

[ราบพะนาสูน] (ปาก) ว. สูญเรียบ, สูญเสียจนหมดเกลี้ยง.

พจนานุกรมไทย

ลบล้าง

ก. ทำให้หมดไปสิ้นไป เช่น ลบล้างความผิด, ทำให้เป็นโมฆะทางกฎหมาย เช่น ลบล้างหนี้สิน ลบล้างมลทิน.

พจนานุกรมไทย

ล้างโลก

ก. ทำลายโลก เช่น สงครามล้างโลก; (ศาสนา) ทำให้โลกหมดความชั่ว เช่น ไฟบรรลัยกัลป์ล้างโลก.

พจนานุกรมไทย

ลิดตีนปู

ก. เด็ดตีนปูออกหมด, โดยปริยายหมายถึงตัดกำลังไปทีละน้อย ๆ.

พจนานุกรมไทย

สลบ

[สะหฺลบ] ก. อาการที่หมดความรู้สึก เช่น ถูกตีหัวจนสลบ เป็นลมล้มสลบ.

พจนานุกรมไทย

เสียแผน

ก. ผิดไปจากแผนการที่วางไว้ เช่น วางแผนจะไปเที่ยว แต่ฝนตกหนักจนไปไม่ได้ เลยเสียแผนหมด.

พจนานุกรมไทย

เสียรำคาญ

ก. ทำให้ความรำคาญหมดไป เช่น เขามาเซ้าซี้ขอให้ช่วยซื้อของก็เลยต้องซื้อเพราะอดเสียรำคาญไม่ได้, ตัดรำคาญ ก็ว่า.

พจนานุกรมไทย

เสียเส้น

ก. เสียจังหวะ เช่น เขากำลังเล่าเรื่องตื่นเต้น เธอก็พูดขัดคอขึ้นมา ทำให้เสียเส้นหมด, พลาดโอกาสที่หวังไว้หรือที่ตั้งใจไว้ เช่น เตรียมจัดงานใหญ่โตเพื่อต้อนรับผู้ใหญ่ แต่ปรากฏว่าท่านไม่มา ทำให้เสียเส้นหมด.

พจนานุกรมไทย