ค้นเจอ 500 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*กะ*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

กะปลกกะเปลี้ย

[-ปฺลก-เปฺลี้ย] ว. อ่อนเพลีย, อ่อนเปลี้ย, ไม่แข็งแรง.

กะปวกกะเปียก

ว. อ่อนกำลังจนแทบไม่อาจทรงตัวได้ตามลำพัง, ปวกเปียก ก็ว่า.

กะปอม

(ถิ่น-อีสาน) น. กิ้งก่า. (ดู กิ้งก่า).

กะปอมขาง

ดู ปอมข่าง.

กะปะ

น. ชื่องูพิษชนิด Calloselasma rhodostoma ในวงศ์ Viperidae ตัวยาว ๕๐-๘๐ เซนติเมตร ลายสีนํ้าตาลเข้ม บนหลังมีลายรูปสามเหลี่ยมสีนํ้าตาลแก่เรียงสลับเยื้องกันเป็นคู่ ๆ จมูกงอน ริมฝีปากเหลือง และมีแนวสีเหลืองพาดบนลูกตาถึงมุมปาก, ตัวที่มีสีคลํ้าเรียก งูปะบุก.

กะปั่น

(โบ) น. กำปั่น. (ตำนานอักษรไทย ของเซเดส์).

กะป้ำกะเป๋อ

ว. เลอะ ๆ เทอะ ๆ, หลง ๆ ลืม ๆ, ป้ำเป๋อ หรือ ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ก็ว่า.

กะปิ

น. ของเค็มทำด้วยเคยกับเกลือโขลกและหมักไว้ใช้ปรุงอาหาร, เยื่อเคย ก็ว่า. (พม่า ว่า งาปิ).

กะปู

(ปาก) น. ตะปู.

กะปูด

น. ชื่อนกในวงศ์ Centropodidae ขนปีกสีนํ้าตาลแดง ลำตัวสีดำ ร้องเสียง “ปูด ๆ” เดินหรือวิ่งหากินตามพื้นป่าโปร่ง บินได้ในระยะทางสั้น ๆ มี ๓ ชนิด คือ กะปูดใหญ่ (Centropus sinensis) กะปูดเล็ก (C. bengalensis) และกะปูดนิ้วสั้น (C. rectunguis), ปูด ก็เรียก, พายัพเรียก ก้นปูด.

กะปูดหลูด

ก. บวมไปทั้งตัว. (ปาเลกัว).

กะเปะ

(ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. ภาชนะชนิดหนึ่ง สำหรับตักนํ้าขึ้นมาจากบ่อ.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ