ค้นเจอ 156 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*ภู*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

วนภู,วนภูมิ

น. แถบป่า, แถวป่า. (ป., ส.).

วิภู

น. ผู้ครอง, พระเจ้าแผ่นดิน. ว. ยิ่งใหญ่, มีอำนาจ; แข็งแรง. (ป., ส.).

วิภูษณะ

[วิพูสะ-] น. เครื่องประดับ, เครื่องแต่ง. (ส.; ป. วิภูสน).

วิภูษา

น. เครื่องประดับ, เครื่องแต่ง. (ส.; ป. วิภูสา).

วิภูษิต

ว. แต่งแล้ว, ประดับแล้ว. (ส.; ป. วิภูสิต).

เวสภู

[เวดสะ-] น. พระนามของพระพุทธเจ้าองค์หนึ่ง. (ป. เวสฺสภู).

ไว้ภูมิ

ก. ทำท่าเสมือนว่าเป็นผู้มีความรู้สูง.

ศาลพระภูมิ

น. ที่สถิตของเทพารักษ์ประจำพื้นที่และสถานที่ ทำด้วยไม้เป็นเรือนหลังคาทรงไทยตั้งอยู่บนเสาเดียว ปัจจุบันทำด้วยปูนเป็นรูปปราสาทก็มี.

สมรภูมิ

[สะหฺมอนระพูม, สะหฺมอระพูม] น. สนามรบ. (ส.).

สยมภู

[สะหฺยมพู] น. พระผู้เป็นเอง, พระอิศวร, สวยมภู ก็ใช้. (ป. สยมฺภู; ส. สฺวยมฺภู).

สยุมภู

[สะหฺยุมพู] ว. เป็นเองตามธรรมชาติ เช่น รกสยุมภู ว่า รกอย่างเป็นเองตามธรรมชาติ.

สรภู

[สะระ-] น. ตุ๊กแก. (ป.).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ