ตัวกรองผลการค้นหา
ชระ
หมายถึง[ชฺระ] ว. สะอาด, บริสุทธิ์, เช่น ให้ฉลักแสบกภาพอันชระ. (สมุทรโฆษ).
หมายถึง[ชฺระ] เป็นพยางค์หน้าของคำในบทกลอน เช่น ชระงม ชระง่อน.
ชระงม
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) น. ป่ากว้าง, ป่าใหญ่. ว. เปลี่ยวเปล่า, เงียบสงัด, เช่น อยู่ชระงมนั้น. (ม. คำหลวง มหาราช).
ชระง่อน
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) น. ชะง่อน, หินที่เป็นปุ่มเป็นแง่ยื่นออกมาจากเขา.
ชระงำ
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. คลุ้ม, มืด, งำ.
ชระดัด
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ก. ดัด.
ชระดื่น
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. ดื่น.
ชระเดียด
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. รายไป, เรียดไป, โบราณเขียนเป็น ชรดียด ก็มี เช่น ผลักให้ตากตนอยียด ชรดียดด้าวดิ้นดรนอนอยู่แล. (ม. คำหลวง กุมาร).
ชระเดียดชระดัด
หมายถึง(กลอน) ว. เกลื่อนกล่น, ดาษดื่น.
ชระบอบ
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ก. บอบชํ้า, เมื่อยล้า.
ชระบาบ
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) ว. ราบเรียบ, เสมอ.
ชระมด
หมายถึง[ชฺระ-] (กลอน) น. ชะมด.