ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[หิมมะ-] น. ชื่อป่าหนาวแถบเหนือของอินเดีย; ชื่อกัณฑ์ที่ ๒ แห่งเวสสันดรชาดก.
モホーク
n
弁天
べんてん
[กะลิง] น. เรียกชาวอินเดียใต้พวกหนึ่งที่มีผิวดำว่า แขกกลิงค์, กลึงค์ หรือ กะเล็ง ก็ว่า. (คำนี้เดิมหมายถึงชาวอินเดียที่มาจากแคว้นกลิงคราษฎร์).
ดิลก
N
หญิงอินเดียมีดิลกที่หน้าผาก
รอยแต้มหรือเจิมที่หน้าผากเพื่อเป็นมงคล, เลิศ, ยอด, เฉลิม
มิลักขะ
เรารับอิทธิพลความเกลียดชังมิลักขะมาจากพระสงฆ์ในศาสนาลังกาวงศ์
คนพื้นเมืองดั้งเดิมของอินเดีย
รูปี
ครั้งหนึ่งฝิ่นจากยูนานมีความสำคัญต่อเศรษฐกิจในล้านนา ถึงขนาดที่ทำให้เงินรูปีที่ใช้ในการซื้อขายถูกดูดกลืนหายเข้ากระเป๋าพ่อค้าฮ่อไปหมด
ชื่อหน่วยเงินตราอินเดีย
[กำพุด, กำพุดชะ-] น. แคว้นเขมร, (โบ) ชื่อแคว้นหนึ่งทางตอนเหนือของอินเดีย, กัมโพช ก็ใช้.
[ปฺรากฺริด] น. ภาษาพื้นเมืองในอินเดียสมัยโบราณซึ่งสืบเนื่องมาจากภาษาตระกูลอริยกะ. (ส.).
น. วิชาที่เกี่ยวกับประเทศอินเดีย มีศาสนา ปรัชญา วัฒนธรรม ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ภาษา วรรณคดี เป็นต้น. (ส.).
น. ชนชาติไทยใหญ่สาขาหนึ่ง ที่เข้าไปอยู่ในแคว้นอัสสัม ประเทศอินเดีย เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ ๑๘, อาหม ก็ว่า.
กลุ่มภาษาอินเดียซึ่งรวมถึงภาษาฮินดูและภาษาอูรดู