คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*โยค*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 300 รายการ

โยคจักษุ

น. ตาทิพย์. (ส.).

โยคนิทรา

น. การเข้าฌานแล้วไม่รู้สึกถึงสิ่งภายนอก, อาการที่แสร้งทำเช่นนั้น. (ส. โยคนิทฺรา).

โยคยะ

[โยกคะยะ] ว. สมควร, เหมาะ. (ส. โยคฺย).

โยคะ

น. การทำจิตใจให้สงบ, การที่จิตไม่รับรู้อารมณ์ คือ รูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัสต่าง ๆ, วิธีการควบคุมร่างกายและจิตใจได้อย่างสมบูรณ์โดยการทำจิตให้เป็นสมาธิ.

โยคาพจร,โยคาวจร

[โยคาพะจอน, -วะจอน] น. ผู้หยั่งลงสู่ความเพียร, ผู้มีความเพียร, (มักใช้เรียกพระภิกษุผู้เรียนสมถะและวิปัสสนา). (ป.).

โยคิน

(กลอน) น. โยคี. (ส. โยคินฺ; ป. โยคี).

โยคี

น. นักบวชผู้ปฏิบัติตามลัทธิโยคะ, ฤษีพวกหนึ่ง. (ป.; ส. โยคินฺ ว่า ผู้ปฏิบัติตามลัทธิโยคะ).

ราชโยค

น. ดวงชาตาเวลาเกิดของคนที่ชี้ว่าจะได้เป็นพระเจ้าแผ่นดิน. (ส.).

วิปโยค

[วิบปะโยก] น. ความพลัดพราก, ความกระจัดกระจาย, ความจากกัน. ว. เศร้าโศก เช่น วันวิปโยค แม่น้ำวิปโยค. (ป. วิปฺปโยค; ส. วิปฺรโยค).

วิโยค

น. การจากไป, การพลัดพราก, ความร้าง, ความห่างเหิน. (ป., ส.).

สมโยค

[-โยก] ก. ร่วมประเวณี. (ส.).

สังกรประโยค

[สังกะระปฺระโหฺยก, สังกอระปฺระโหฺยก] น. ประโยคใหญ่ที่มีประโยคเล็กตั้งแต่ ๒ ประโยคขึ้นไปมารวมกัน โดยมีประโยคหลักที่มีใจความสำคัญเพียงประโยคเดียว ส่วนประโยคเล็กทำหน้าที่แต่งหรือประกอบประโยคหลัก.