ค้นเจอ 139 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ฤๅเยา"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ว่ายหล้า

(วรรณ) ก. ท่องเที่ยวไปในแผ่นดิน, เขียนเป็น หว้ายหล้า ก็มี เช่น เปนขุนยศยิ่งฟ้า ฤๅบาปจำหว้ายหล้า หล่มล้มตนเดียวฯ. (ลอ).

ยุพเยาว์

หญิงสาวสวย

ยุบ-พะ-เยา

เยาวพา

หญิงผู้น่ายกย่อง

เยา-วะ-พา

เยาวมาลย์

หญิงสาวสวย

เยา-วะ-มาน

เยาวลักษณ์

หญิงสาวที่มีลักษณะงดงาม

เยา-วะ-ลัก

เยาวเรศ

หญิงสาวสวย

เยา-วะ-เรด

คำสร้อย

น. คำหรือวลีที่ใช้ลงท้ายวรรค ท้ายบาท หรือท้ายบทร้อยกรอง เพื่อความไพเราะของเสียงและความหมาย หรือเพื่อแสดงว่าจบตอน เช่น นาเฮย ฤๅ บารนี แก่แม่นา โสตถิ์เทอญ.

มุทธชะ

[มุดทะ-] (ไว) น. อักษรในภาษาบาลีและสันสกฤตที่มีเสียงเกิดจากการม้วนลิ้นไปสู่เพดานแข็งตอนหลัง ได้แก่พยัญชนะวรรค ฏ คือ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ และอักษร ร รวมทั้งอักษร ฬ ในภาษาบาลี และ ษ กับ ฤ ฤๅ ในภาษาสันสกฤต. (ป.; ส. มูรฺธนฺย).

ไม่

บ,บมิ,บราง,บ่,มิ,ฤ,หา ไม่,หา...ไม่,หาไม่,อ,อ-,ไป่

ลือสาย

น. คำเรียกผู้เป็นใหญ่เช่นกษัตริย์, มักใช้ว่า ฦๅสาย.

ขยด

[ขะหฺยด] ก. ถด, ถอย, กระเถิบ, เลื่อนจากที่เดิม, เช่น ทวารวังในว่าใกล้ ฤๅแลวันนี้ไสร้ ขยดออกรื้อดูไกล บารนี ฯ. (ลอ), ใช้ว่า กระหยด ก็มี เช่น กระหยดเข้า นางเจ้าแม่ทรงศาสตราชัย. (มโนห์รา).

กระเลียด

[-เหฺลียด] (กลอน) แผลงมาจาก เกลียด เช่น ไยเยาวเคียดและกระเลียด ฤเหลือบพระพักตร์ผิน. (สรรพสิทธิ์).